که پیشانیم به یک تکه ابر سجده می بری .

به یک درخت خیره می شوم

از سنگها توقع دارم

             مهربانی را .

باران بر کتفم می بارد

دستهایم هوا را در آغوش می گیرد

شادی پایین تر از یک مرتبه است

                   که بگویم چقدر؟

گاهی آنقدر واقعیت داریم

که من

صدای فرو ریختن

شانه های سنگی شیطان را می شنوم

                                                                           سلمان هراتی